Bilmirik biz ki, ona aşiqi-zarıq hamımız,

Məstü-avarə o gülüzlüyə xarıq hamımız.

Tərk edib hər iki dünya evini, bilməyirik,

Qəmzəsi ardıca səhrada qaçarıq hamımız.

Eşq meyxanəsi sakinləriyik əvvəldən,

O qəribə kuzədən məstü-xumarıq hamımız.

Gülşənindir ki, onun hər nədə yaxşı qoxu var,

İyləsək onları yar ətri duyarıq hamımız.

Nə macal var, nə cəmil yarın üzündən başqa,

Qəmi ilə danışıb, həm də susarıq hamımız.

Bilmədən ki, hamımız baş itirib, heyranıq,

Səy ilə, üz-üzə hər yerdə durarıq hamımız.

 

 

İmam Xomeyninin arifanə şerlərindən tərcümələr Kitabından…

 

 

 

 

 


more post like this