فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللّهِ وَقَتَلَ دَاوُدُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاء وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَـكِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ (251)

 

TƏRCÜMƏ:

 

“Sonra onların qoşunu (Talut və onun tərəfdarları) Alla-hın izni ilə düşmən ordusunu məğlub etdilər və (Talutun dost-larından mömin, şücaətli və yeniyetmə bir şəxs olan) Davud (düşmən ordusunun sərkərdəsi olan) Calutu öldürdü. Allah ona (Davuda) hökumət və elm əta etdi və istədiyi şeyləri ona öyrətdi. Əgər Allah, camaatın bəzisini başqa bəzisinin vasitəsi ilə dəf etməsəydi, yer üzü fitnə-fəsadla dolardı. Amma Allah aləm-dəkilərə qarşı mərhəmət və ehsan sahibidir.”

 

TƏFSİR:

 

Onların sayının az, düşmənin sayının isə çox olma-sına baxmayaraq, Allah-taala Özünün mömin və xalis bəndə-lərini heç vaxt yalqız qoymayacaq. Buna görə də ayədə buyu-rulur: Onlar Allahın əmri ilə düşmən ordusunu darmada-ğın etdilər: فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللّهِ

 

Yaşının az olmasına baxmayaraq, qüdrətli və şücaətli bir cavan olan Davud, Calutu öldürdü: وَقَتَلَ دَاوُدُ جَالُوتَ

 

O, əlində olan sapand ilə iki daşı elə məharətlə atdı ki, Calutun düz alnına dəydi. Calut fəryad çəkib yerə yıxıl-dı. Bu hadisədən yaranan vahimə və qorxu düşmən əsgərlə-rinin canına vəlvələ saldı, hamısı qaçmağa üz qoydu. Sanki Pərvərdigari-aləm Öz qüdrətini göstərmək istəyirdi: belə bir əzəmətdə olan padşah böyük bir ordu ilə gəlməsinə baxmayaraq, cavan bir oğlanın vasitəsi ilə, həm də zahirdə dəyərsiz bir silahla məğlub edilir. Sonra buyurur: Allah-taala ona hökumət və elm bəxş etmiş, istədiyi şeyləri ona öy-rətmişdi. وَآتَاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا

 

Bu ayə Davudun Bəni-israilin böyük peyğəmbərlərindən olan Süleymanın atası Davud olduğunu göstərməsə də, yuxarı-dakı cümlə onun nübüvvət məqamına çatmasını bildirir.

 

Axırda isə ümumi bir qanun kimi buyurulur: Əgər Al-lah-taala camaatdan bəzisini, bəzilərinin vasitəsilə dəf etməsəydi, yer üzü fitnə-fəsadla dolardı. Amma Allah-taala bütün aləmdəkilərə qarşı mərhəmətlidir.

 

يَشَاء وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَـكِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ

 

Nurul-Quran – «BƏQƏRƏ» SURƏSININ təfsiri

 

 

 

 

فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللّهِ وَقَتَلَ دَاوُدُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاء وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَـكِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ (251)

 

TƏRCÜMƏ:

 

“Sonra onların qoşunu (Talut və onun tərəfdarları) Alla-hın izni ilə düşmən ordusunu məğlub etdilər və (Talutun dost-larından mömin, şücaətli və yeniyetmə bir şəxs olan) Davud (düşmən ordusunun sərkərdəsi olan) Calutu öldürdü. Allah ona (Davuda) hökumət və elm əta etdi və istədiyi şeyləri ona öyrətdi. Əgər Allah, camaatın bəzisini başqa bəzisinin vasitəsi ilə dəf etməsəydi, yer üzü fitnə-fəsadla dolardı. Amma Allah aləm-dəkilərə qarşı mərhəmət və ehsan sahibidir.”

 

TƏFSİR:

 

Onların sayının az, düşmənin sayının isə çox olma-sına baxmayaraq, Allah-taala Özünün mömin və xalis bəndə-lərini heç vaxt yalqız qoymayacaq. Buna görə də ayədə buyu-rulur: Onlar Allahın əmri ilə düşmən ordusunu darmada-ğın etdilər: فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللّهِ

 

Yaşının az olmasına baxmayaraq, qüdrətli və şücaətli bir cavan olan Davud, Calutu öldürdü: وَقَتَلَ دَاوُدُ جَالُوتَ

 

O, əlində olan sapand ilə iki daşı elə məharətlə atdı ki, Calutun düz alnına dəydi. Calut fəryad çəkib yerə yıxıl-dı. Bu hadisədən yaranan vahimə və qorxu düşmən əsgərlə-rinin canına vəlvələ saldı, hamısı qaçmağa üz qoydu. Sanki Pərvərdigari-aləm Öz qüdrətini göstərmək istəyirdi: belə bir əzəmətdə olan padşah böyük bir ordu ilə gəlməsinə baxmayaraq, cavan bir oğlanın vasitəsi ilə, həm də zahirdə dəyərsiz bir silahla məğlub edilir. Sonra buyurur: Allah-taala ona hökumət və elm bəxş etmiş, istədiyi şeyləri ona öy-rətmişdi. وَآتَاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا

 

Bu ayə Davudun Bəni-israilin böyük peyğəmbərlərindən olan Süleymanın atası Davud olduğunu göstərməsə də, yuxarı-dakı cümlə onun nübüvvət məqamına çatmasını bildirir.

 

Axırda isə ümumi bir qanun kimi buyurulur: Əgər Al-lah-taala camaatdan bəzisini, bəzilərinin vasitəsilə dəf etməsəydi, yer üzü fitnə-fəsadla dolardı. Amma Allah-taala bütün aləmdəkilərə qarşı mərhəmətlidir.

 

يَشَاء وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَـكِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ

 

Nurul-Quran – «BƏQƏRƏ» SURƏSININ təfsiri

 

 

 


more post like this